بسم الله الرحمن الرحيم وَ كانَ مِنْ دُعائِهِ عَلَيْهِ السَّلامُ إِذَا ابْتَدَأَ بِالدُّعاءِ بَدَأَ بِالتَّحمِيدِ لِلَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ الثَّناءِ عَلَيْهِ ، فَقالَ : دعاى آن حضرت عليه السلام هنگامى كه مىخواست دعا كند با سپاس و ستايش به خداى عزّ و جل آغاز مىنمود ، و مىگفت : 1 - الْحَمْدُ لِلَّهِ الْأَوَّلِ 1 بِلا أَوَّلٍ كانَ قَبْلَهُ ، وَ الْآخِرُ 2 بِلا آخِرٍ يَكُونُ بَعْدَهُ ، الَّذِي قَصُرَتْ 3 عَنْ رُؤْيَتِهِ 4 أَبْصارُ النَّاظِرِينَ 5 ، وَ عَجَزَتْ 6 عَنْ نَعْتِهِ 7 أَوْهامُ 8 الْواصِفِينَ 9 . لغت : 1 - سرچشمه ، 2 - پايان ، برگشت ، 3 - ناتوانند ، 4 - ديدنش ، 5 - بينندگان ، 6 - از عهده‌اش برنيامد ، 7 - تعريف و توصيفش ، 8 - ذهن ، انديشه ، 9 - وصف كنندگان . معنا : شكر و سپاس مخصوص آن خدايى است كه سرچشمه و آغاز فيض وجود است كه قبل از او كسى نبوده ، و آخر است بى آنكه پس از او ، آخرى باشد . آن خدايى كه چشم بينندگان از ديدنش ناتوانند ، ذهن و انديشه وصف كنندگان از شناساندن و توصيف كردنش عاجزند . نكته : ( اول و آخر در مورد خداى متعال دو چيز نيست آن گونه كه در ميان